چه رسم جالبی است!!!   

   
...محبتت را می گذارند پای احتیاجت …

...صداقتت را می گذارند پای سادگیت …

...سکوتت را می گذارند پای نفهمیت …

...نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت …

...و وفاداریت را پای بی کسیت …

و آن قدر تکرار می کنند که خودت باورت می شود که
 
تنهایی و بی کس و محتاج...

...آدم ها آن قدر زود عوض می شوند …

 
آن قدر زود که تو فرصت نمی کنی به ساعتت نگاهی بیندازی...

...و ببینی چند دقیقه بین دوستی ها تا دشمنی ها فاصله افتاده است
 
متن بالارا چون دیدم زیبا و پرمفهوم است گذاشتم ،اما نویسنده ی آنرا پیدا نکردم