ای ماه  عالم سوز  من، از من  چرا رنجیده ای؟         ای شمع شب افروز من  از من چرا رنجیده ای؟

یک شب تو رامهمان کنم، تا جان و دل قربان کنم         جام تو در چشمان کنم  از من  چرا رنجیده ای؟

ای جان  من  جانان من ، بر من نگر سلطان  من        یک شب بیا مهمان من از من  چرا رنجیده ای؟

من  عاشق   زار  توام ، از   جان   وفادار   توام        تا   زنده ام   یار   توام  از من  چرا رنجیده ای؟

من  عاشق  دیوانه ام ،   کاندر  جهان   افسانه ام       تو شمع و من پروانه ام از من چرا رنجیده ای؟

رنجیده ای  رنجیده ای ،  از من  گنه  چه  دیده ای        دایم گنه بخشیده ای    جانم     چرا رنجیده ای؟

بنگرزعشقت چون شدم سرگشته و مجنون شدم          چون لاله پرخون شدم از من   چرا رنجیده ای؟

گر  من  بمیرم   از  غمت  ،  خونم  فتد  بر  گردنت       فردا   بگیرد  دامنت    جانم    چرا رنجیده ای؟

شعر بالا در موسیقی خراسانی بسیار زیبا اجرا شده است.